เหงา

เหงาจัง ....

นี่เป็นอาทิตย์ที่สามแล้วที่พี่ต้องเงียบไปตอนช่วง weekend ของพี่ เพราะว่าพี่ต้องเขียน paper หลัง โทรหารเรา ตอนสายๆของวันเสาร์ ซึ่งมันก็คือ คืนวันศุกร์ของพี่ พี่ก็จะหายไปเลย จนนู้นแนะ เช้าวันอังคารของเรา นั่นคือเวลาที่พี่ทำงานของพี่

จริงๆ ก็เข้าใจน้าว่า มีงานต้องทำ แต่เล่นหายเงียบไปแบบนี้ ก็ใจร้ายเหมือนกันน้า ............ ถ้าเป็นเรา ตื่นมาก่อนทำงาน เราก็คงอยากโทรหา โทรซะหน่อยแล้วค่อยทำงานก็ยังดี

หรือว่า “พี่มีใคร พี่อยู่กะใครที่นู้นอ่ะป่าวน้า”

อดคิดไม่ได้นะคะ เรื่องแบบนี้ ไม่ได้งอนเรื่อง พี่ไม่โทรมา แต่มันเป็นเรื่องของพฤติกรรมต่างหาก เราคิดมากไป หรือว่า มันก็ดู

มีเหตุผลพอที่จะสงสัยเหมือนกัน  ไปถามใครๆ เค้าก็ว่ามันดูแปลก ทำไมหายไปตอน weekend

เนี่ยหล่ะน้า หาเรื่องเองแท้ๆ อยู่คนเดียวดีๆก็ดีอยู่แล้ว หาเรื่องมาใส่หัวทำไมไม่รู้ให้ปวดหัวเล่นๆ ตอนนี้ สิ่งที่เราอยากทำมากที่สุด คือ ลืมพี่ซะ เอาเรื่องพี่ออกจากหัวไปให้หมด อยู่คนเดียวก็ดีอยู่แล้ว ไม่ต้อง มานั่งคิดถึงใคร ไม่ต้องคอยกังวัลว่าพี่จะมาหลอกเราหรือป่าว

อยากจะลืม ใครสักคน เมื่อหยาดฝนพร่างพรมพริ้วมา
สายน้ำที่ร่วงหล่น ปนเคล้าหยาดน้ำตา
กลับไปคิดถึงครา แรกที่เราพบกัน...

...................ช่วงนี้มีสอบด้วยเหนื่อยจังเลย

springwind
24 ก.ย. 2550 เวลา 16:19 น.